Dobrowolna restrukturyzacja kredytów hipotecznych denominowanych w walutach obcych

Dobrowolna restrukturyzacja kredytów hipotecznych denominowanych w walutach obcych

Czy sprawę kredytów frankowych uda się w końcu rozwiązać tak, aby ludzie w końcu odczuli pozytywny jej efekt? A może to dalsze mydlenie oczu w nadziei, że Szwajcaria znowu zacznie wydawać miliardy na obniżenie kursu franka?

Restrukturyzacja kredytów hipotecznych we frankach i nie tylko

13 stycznia Komisja Stabilności Finansowej (KSF) przyjęła uchwałę w sprawie rekomendacji dotyczącej restrukturyzacji portfela kredytów mieszkaniowych w walutach obcych. W Uchwale KSF śmiało podsumowuje fakty z historii kredytów walutowych, m.in. wspomina o intensywnej polityce sprzedażowej kredytów hipotecznych denominowanych w walutach obcych w momencie, kiedy kurs złotówki w stosunku do innych walut był wyjątkowy wysoki. Wspomina również w jaki sposób KNF starał się zwracać uwagę na rosnący problem związany udzielaniem kredytów walutowych oraz denominowanych wa walutach obcych.

Już w 2006 roku Komisja Nadzoru Finansowego wydała Rekomendację S, która miała zniechęcać banki do udzielania kredytów walutowych i tych denominowanych w walutach – poprzez wprowadzenie bardziej rygorystycznych wymogów oceny kredytobiorców oraz poprzez zwiększenie wymogów kapitałowych banków (czyli tego w jakim procencie bank powinien mieć pokrycie udzielonego kredytu). W 2011 roku wymogi kapitałowe w bankach zostały podniesione do 100%, a w 2013 roku nowelizacja Rekomendacji S praktycznie zakazała udzielania kredytów walutowych.

Istotne obciążenia kredytobiorców zadłużonych w walutach obcych

Mimo dużego wzrostu kursu CHF po kryzysie w 2008 roku spłacalność kredytów frankowych była bardzo dobra (z ekonomicznego punktu widzenia). Była nieznacznie niższa niż kredytów złotówkowych. Natomiast po czarnym czwartku 15 stycznia 2015 roku sytuacja rzeczy zadłużonych w CHF istotnie się pogorszyła, prowadząc do rodzinnych dramatów.

„Znaczna deprecjacja złotego względem franka szwajcarskiego na początku 2015 r. spowodowała intensyfikację negatywnych zjawisk społecznych i skutkowała pojawieniem się inicjatyw ustawowej interwencji w zakresie walutowych kredytów mieszkaniowych”

Nowa ustawa dla frankowiczów

W 2016 roku pojawiło się kilka propozycji legislacyjnych, które miały pomóc kredytobiorcom z zaangażowaniem walutowym. Był projekt ustawy dla frankowiczów przestawiony przez prezydenta, który podnosił kilka kwestii takich jak kurs sprawiedliwy, zwrot spreadów, zwrot nieruchomości wraz z wygaszeniem kredytu. Była również propozycja KNF, która za pomocą perswazji legislacyjnej zwiększyłaby chęć banków do rozwiązania problemu frankowego we własnym zakresie w zakresie zwrotu spreadów i przewalutowania kredytów po dobroci.

Powyższe propozycje były szeroko komentowane przez wszystkie zaangażowane strony, natomiast jedynym konkretem ze strony ustawodawczej było stwierdzenie, że żaden organ nie powinien ingerować w wewnętrzne zapisy umów bankowych (wyłączając z tego oczywiście zapisy abuzywne). Dlatego kierunkiem, który obecnie jest eksplorowany jest sprawdzenie, które instrumenty regulacyjne będą banki bardziej boleć niż przewalutowanie kredytów walutowych (lub inny sposób na zawarcie ugody z kredytobiorcą).

Rekomendacje Komisji Stabilności Finansowej

Rekomendacje zostały skierowane od dwóch podmiotów: Ministrowa właściwego do spraw instytucji finansowych oraz do Komisji Nadzoru Finansowego. Moim zdaniem, dla przeciętnego frankowicza ważniejsze będą rekomendację skierowane do Ministra, ponieważ to one będą wpływały na zwiększenie poziomu wymogów kapitałowych, czyli tych aktywów banku, które „nie pracują”.

Rekomendacje dotyczą:

  • zakończenia prac na wprowadzeniem wyższych wymogów kapitałowych (150%) dla kredytów walutowych lub denominowanych w walutach zabezpieczonych hipoteką na nieruchomości mieszkalnej;
  • podwyższenia parametru LGD dla kredytów walutowych zabezpieczonych hipoteką na nieruchomości mieszkalnej, który wpływa na wysokość tworzonych rezerw dla kredytów zagrożonych brakiem spłaty;
  • wprowadzenia zmian w zasadach funkcjonowania Funduszu Wsparcia Kredytobiorców i zwiększenie wykorzystania środków z tego funduszu;
  • wprowadzenia zmian podatkowych, które w określonych przypadkach ograniczałyby wysokość obciążeń podatkowych dla kredytobiorców, którzy będą podlegać restrukturyzacji kredytów;
  • nałożenia bufora ryzyka systemowego w wysokości 3% dla kredytów udzielonych na terenie RP, który wpływa na zwiększenie wymogów kapitałowych.

Podsumowanie

Ostatnie dwa lata pokazały, że nie jest tak prosto rozwiązać sprawy frankowej – ani siłowo, ani dobrowolnie, ponieważ opcja siłowa przegrywa z obowiązującą legislacją i lobbingiem bankowym, a opcja dobrowolna nie jest w stanie dać realnych korzyści frankowiczom potrzebującym pomocy.

Nie jestem w stanie przewidzieć, czy obecnie dyskutowane zmiany skłonią wszystkie banki do reakcji w tym samym zakresie. Natomiast należy się spodziewać, że kierunek rekomendacji, może sprawić, iż udziałowcy, którzy po raz kolejny nie otrzymają dywidendy, będą naciskać na rozwiązanie kwestii frankowej…

No Comments

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Post A Comment

*